Geen wolf en zeven geitjes

Loa

Loa staat voor Lines of action, een spel ontworpen door de Amerikaan Claude Soucie. Soucie hoorde bij een groep Newyorkers die in de jaren zestig ongeregeld bijeenkwamen om spelen te spelen, te bedenken en op elkaar te beproeven. Tot die groep hoorde ook Sid Sackson; hij beschreef Loa in zijn boek 'A gamut of games'. Loa is origineel in de manier van zetten en in de doelstelling, en het kan zich meten met de beste strategische bordspelen.

Op een bord van acht bij acht staan de witte en zwarte schijven opgesteld zoals in de figuur. Wit begint, daarna zetten de spelers om de beurt een van hun stenen.

Een steen kan horizontaal, verticaal of diagonaal vooruit of achteruit. Het aantal velden dat hij mag zetten is gelijk aan het totaal aantal stenen dat zich bevindt op de rij waarover de steen beweegt. Eigen en vijandelijke stenen tellen mee, evenals de steen die zet. Wit kan bij voorbeeld in zijn eerste beurt met de steen op d1 naar b3, d3 of f3. De steen op b1 kan niet naar a1, want op de eerste rij, zijn 'lijn van voortbewegen', staan zes stenen zodat hij ook zes velden vooruit zou moeten. Evenmin mag b1-a2. Wel kan wit meteen een zwarte steen slaan -- een steen wordt geslagen door erop te landen. Wit kan met c1 de zwarte steen op a3 veroveren.

Een steen mag niet landen op een veld waar al een steen van de eigen kleur staat. Ook mag hij niet over een vijandelijke steen heenspringen, maar wel over eigen stenen. Wit kan met b1 dus ook zes velden naar rechts, naar h1. En als wit begon met c1-c3, dan kan zwart niet met a3-d3 antwoorden, want dan moet hij over een witte steen springen -- wellicht ten overvloede: a3 moet in deze richting drie velden vooruit want er staan nu drie stenen op de derde rij.

Doel van het spel is de eigen stenen in een aaneengesloten formatie te brengen: alle nog op het bord liggende stenen van de eigen kleur moeten, hetzij orthogonaal hetzij diagonaal, met elkaar zijn verbonden. In de figuur hieronder kan zwart winnen met b4-e4: hij slaat de witte steen en sluit zijn gelederen. Wit aan zet kan verdedigen met c6-c4.

Wie nog maar een enkele steen over heeft, wint ook. Het slaan van de tegenstander is daarom niet altijd even voordelig: veel belangrijker is het, om op het juiste moment de juiste steen onschadelijk te maken. Als extra voorziening geldt overigens nog de regel dat een speler die met een zet een gesloten positie voor zichzelf maar tegelijkertijd voor de tegenstander creëert -- bij voorbeeld door een geïsoleerde schijf van de vijand te slaan -- toch wint.

Voor wie er nog meer van wil weten: er is inmiddels een fraai website aan het spel gewijd.

Vogende spel: Rupsenoorlog